De aandachtverdeling van mijn kinderen, mijn zoon heeft hier een mening over…

De Mei vakantie is bijna voorbij. Morgen gaat Lars weer naar school. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet zo erg vind. Mijn twee koters slaan nog net niet elkaar de hersens in. Pffff zo energiezuigend en vermoeiend.

Het is best vaak raak geweest de afgelopen twee weken. Ruzie maken, om speelgoed, expres speelgoed afpakken, elkaar lekker uitdagen en treiteren. Ik weet dat het ook bij de ontwikkeling hoort maar toch vind ik het een van de pittigste dingen. Ze zitten elkaar maar op de huid. Het resulteerde vaak in een kindje op de gang of boos op de kamer. Uiteraard doe ik dit liever ook niet, maar op een gegeven moment is het gewoon klaar.

Na het zoveelste conflict tussen broer en zus hebben we later op een rustig moment even gepraat met Lars aangezien hij de oudste is en het ook het beste begrijpt. Uit dat gesprekje zijn we wel wat dingen duidelijker geworden. Lars liet toch wel merken uit een paar woorden, dat hij het gevoel kreeg dat Sara meer aandacht kreeg dan hij en dat hij ons nooit meer voor zichzelf heeft. Ik schrok daar eigenlijk best wel een beetje van. Wij proberen onze kinderen altijd allebei evenveel aandacht te geven maar waarom komt dit bij een kind van zes toch anders over?

Verklaring voor dit gedrag?

Ik denk dat ik hier ook wel een verklaring voor heb. Lars ziet ook alle mijlpalen van zijn zus. Voor het eerst zonder luier plassen, voor het eerst fietsen, voor het eerst zelf aankleden enz. Natuurlijk ben je als ouder dan enthousiast en ga je klappen en juichen. Dit hebben we bij Lars ook altijd gedaan maar daar weet hij zelf niets meer van. Omdat Sara nog wat kleiner is heeft ze soms iets meer aandacht nodig en dat is wat Lars ziet en niet leuk vindt.

Dit geeft wel een hoop duidelijkheid en verklaard zijn gedrag van de laatste tijd. En zit Lars eindelijk lief zelf te spelen komt Sara hem weer uitdagen. Hij wordt gewoon een beetje gek van zijn zusje. Sara is toe aan school en zoekt ook meer uitdaging. Ze zijn op dit moment dus geen goede combi samen. We hebben besloten om ook zo af en toe wat vaker met zoonlief iets leuks te gaan doen. Even zonder zusje en papa en mama helemaal voor zichzelf. Dit vond Lars zelf ook een heel goed idee.

Heb jij ook wel eens zo’n soortgelijke ervaring gehad met je kind(eren)? Ik lees het graag in de comments.

Liefs,

Patricia

Afbeelding: Pixabay

Comments

  1. Met een peuter in huis die over 2 maanden 4 jaar wordt is het hier niet veel anders. Echt iets van de laatste maanden. Hij daagt zijn zussen van 10 en 7 jaar enorm uit. Met grootst effect. Wanneer we met de meiden praten geven ze ook aan dat hij telkens bij het spelen de confrontatie zoekt. We zitten er bovenop, maar zijn tegelijkertijd aan het aftellen tot september.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge