De bevalling van: Patricia 

Op mijn oude website heb ik al eens mijn bevallingsverhaal gedeeld. Aangezien ik nog steeds op zoek ben naar bevallingsverhalen, leek het mij ook weer eens leuk en mooi om mijn eigen verhaal te delen van mijn eerste bevalling. Het was een pittige en heftige ervaring. Ik heb het niet ervaren als het allermooiste, maar eerder best wel traumatisch. Lees mee met de bevalling van: Patricia, oftewel: Moi!

Vliezen gebroken

In de nacht van Dertien Februari 2012 is het begonnen. Ik werd wakker omdat ik moest plassen. Het was 3 uur in de nacht. Ik stond op en voelde ineens een guts warm water langs mijn benen lopen.  Mijn vliezen breken, was meteen wat door mijn hoofd schoot. Het vruchtwater kwam deels op de grond en deels in mijn bed. Gelukkig had ik al een tijdje een glas op mijn nachtkastje staan om het in op te vangen. Ik kon nog net op tijd wat opvangen in het glas.

Start weeën

Om 4 uur begonnen de weeën. Nog niet echt heftig maar lichte krampen. Het ging even zo door, totdat ik zag dat ik bloedverlies had.

Pascal belde de verloskundige, ze zei dat ik me niet druk moest maken. Ze toucheerde mij of ik al ontsluiting had. Het was nog maar 1 centimeter. Haar advies was om lekker te gaan douchen en weer naar bed te gaan. Even nog wat uurtjes slaap pakken. Ze zou om half 8 in de ochtend wel even komen kijken.

Bloedstolsels

Ik deed wat mij werd gezegd en besloot om lekker een bad te nemen. Toen ik het volle bad instapte enbeven zat, was niet lang daarna het hele bad rood. Er dreven drie grote bloedstolsels in het bad. Het leken wel bloedproppen zo groot als een kleine appel. Op het moment zelf schrok ik er niet zo van, want ik was mij aan het concentreren op de pijn die al vrij heftig was geworden.

Linea recta naar het ziekenhuis

Pascal belde gelijk weer de verloskundige. Die kwam meteen weer terug en keek in het bad naar de bloedstolsels. Het was linea recta naar het ziekenhuis. Mijn pijn was intussen zo heftig geworden. Aangekomen bij het ziekenhuis kon ik niet meer van de pijn. Er stond geen rolstoel beneden en dus strompelde ik een soort van naar de verloskamer.

Weeën storm

De weeën waren bijna niet meer weg te puffen en ik was blij dat ik Pascal en de verloskundige naast me had. Ik zo veel steun aan hun. De pijn was niet meer uit te houden en de weeën waren veranderd in een weeën storm. Ik kon niet meer en wilde pijnbestrijding. Constant tijdens de weeën had ik ook bloedverlies.  Het bloeden ging door en door. Eindelijk kreeg ik een infuus met Remifentanil.  Een pompje wat ik zelf kon bedienen. De weeën werden minder scherp en kwamen voor mijn gevoel minder snel achter elkaar. Ik kreeg er een behoorlijk licht gevoel van en vond het wel prima. Af en toe viel ik zelfs even in slaap. Maar dan kwam er weer zo’n wee en was ik gelijk weer wakker.

Weeën opwekkers

De ontsluiting schoot niet op en om 8 uur in de ochtend had ik nog maar 2 centimeter ontsluiting. Er werd besloten mij weeën opwekkers te geven. In de tussentijd plaatste ook een draadje op het hoofdje van de baby, om de hartslag bij te houden. Toen ging het ineens snel. Om half 12 had ik ineens 10 centimeter ontsluiting. Ik kreeg pers weeën.  Een gevoel met een enorme druk, alsof ik heel nodig moest zeg maar.

Lars zijn hartslag ging te snel naar beneden tijdens een perswee.  Ik moest de pers weeën wegpuffen. Ik zelf had het niet zo door maar voor Pascal was het heel heftig om te zien. Zijn vrouw die hij zag leegbloeden en de hartslag van Lars die naar beneden kelderde.

Eindelijk geboren

Het wilde niet vlotten en uiteindelijk werd er ook nog een vacuüm geplaatst. Lars werd min of meer uit mij getrokken en daar was hij eindelijk. Om 12.12 is Lars geboren. Lars werd op mijn borst gelegd, maar omdat hij zo futloos en zwak was, werd hij snel bij me weg gehaald. Hij moest naar de ic. Hij werd onderzocht door de kinderarts. Langzaamaan kwam Lars bij en moest hij in de couveuse.

Het was voor mij een onzeker en lang uur. Ik werd in de tussentijd gehecht en niemand was om mij heen. Uiteindelijk toen ik een beetje bijgekomen was, werd mijn bed gereden naar de kinderafdeling. Ik mocht voor het eerst borstvoeding geven. Een bijzonder en prachtig moment.

 

 Achteraf bleek dat ik een loslatende placenta  ( solutio placentae)   had. Dit was tijdens de zwangerschap ook al zo en daarom ben ik met 35 weken zwangerschap in het ziekenhuis beland ivm een hele heftige bloeding. Dit komt voor bij 0,3 procent van de zwangere vrouwen.  Ik ben uiteindelijk bevallen met 40 weken en 4 dagen. Ik heb hierna een postnatale depressie gekregen en dat komt mede door mijn heftige bevalling en de tijd daarvoor. Ik heb echt een paar keer gedacht mijn mannetje kwijt te raken.

 

 

Wil je ook meedoen met deze rubriek ‘De bevalling van…?‘ Stuur een mail met jouw bevallingsverhaal naar pvanommeren@hotmail.com en je ziet jouw verhaal verschijnen op Mommy Stories!


signature

Related posts:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge