De bevalling van: Silvy Deel 2

Lees ook deel 1

Gebroken water

….Rustig stuurde ik mijn man een sms’je, met een brede glimlach op mijn gezicht. “Schat het is niet om te lachen, maar ik denk toch dat je naar huis moet komen, mijn water is gebroken.” Hoe moet je ook anders zo’n bericht formuleren? Mijn man stond met tien minuten thuis, ik was toen nog redelijk ontspannen en rustig. Maar hij stond te dansen op twee benen van de zenuwen. Het was al laat in de nacht en ons geplande vervoer konden we niet bereiken. Wel acht mensen hebben we die nacht wakker gebeld….om uiteindelijk de mama van een klasgenootje van Roselinde haar klas te bereiken, zo hopeloos waren we. Ze woont op een enkele straat van ons, dus ze stond al snel aan onze deur. Mijn man was onrustig, terwijl ik niets anders kon doen dan lachen. Wat niet zo leuk is met een handdoek tussen je benen.

In de auto kreeg ik pas weeën. De kameraad bleef thuis bij de kinderen, en zo reden wij in snel tempo naar het ziekenhuis. Op zo’n 500 meter van het ziekenhuis heb je stoplichten, en alsof mijn lachsalvo’s nog niet erger konden, stond daar de politie. Wat een enorme toeval! Een geluk dat mijn man niet reed, want die blies vanuit het raampje nerveus in de agent zijn gezicht: “Mijn vrouw moet bevallen!”

Luxe begeleiding

Die meneer sprong meteen op zijn motor en zo kregen wij een luxe escorte begeleiding van de politie tot aan de spoeddeuren van het ziekenhuis. Wat een ervaring. We kwamen helemaal niet meer bij van het lachen toen mijn man door het raampje riep: “Dank u meneer de flik!”

Ik werd in een rolstoel naar een kamer gebracht en daar heb ik nog enkele uren liggen puffen. Mijn man en ik hebben zelfs nog tussen de weeën door geslapen. Hij heeft zelfs nog liggen snurken wat bij de verpleging tot gegrinnik leidde. Ik was heel rustig en ontspannen. Dat epidurale knopje voor de verdoving vond ik echt zalig. Net toen Rodney zijn hoofdje tevoorschijn kwam sloeg ik in paniek. Ik had niet naar die babyboom programma’s mogen kijken op tv. “Haar weeën duren niet lang genoeg.” Hoorde ik de arts zeggen. Beelden van een akelige verlostang en een misvormd hoofdje draaien door mijn hoofd. Ik nam al mijn laatste energie mee in die laatste wee en zo perste ik onze laatste zoon uit mijn buik.

De eerste twee bevallingen heb ik meteen borstvoeding gegeven. Maar door de pijnlijke herinneringen aan tepelkloven heb ik bij Rodney meteen beslist om flesjes te gaan geven. Waarom heeft niemand mij verteld dat ik uren moest wachten voor ik een flesje in de kamer kreeg? Het kind heeft uren liggen huilen omdat hij honger had. Eenmaal met een gevuld buikje in mijn armen keerde de roze wolk terug. Wat een pareltje!

Vertelde ik al dat ik met mijn tweede en derde bevalling de dag zelf al terug naar huis vertrok? Zaterdag bevallen en maandag stond ik al met de wandelwagen aan school te pronken. “Ben je nu al bevallen?” Heeft die mama van Roselinde haar klasgenootje kunnen vertellen!

 

Lieve Silvy, bedankt voor het delen van je verhaal. Mooi dat elke bevalling weer zo anders kan zijn. Je bent heel positief als je praat over je zwangerschappen en bevallingen en met een juiste dosis humor. Erg prettig en ontroerend om te lezen. Wees trots op je prachtige kinderen!

 

Wil je ook meedoen met deze rubriek ‘De bevalling van…?‘ Stuur een mail met jouw bevallingsverhaal naar pvanommeren@hotmail.com en je ziet jouw verhaal verschijnen op Mommy Stories!

 


signature

Related posts:

2 thoughts on “De bevalling van: Silvy Deel 2”

    1. Dankje!Ik kreeg thuis de voldoende rust, en wij wonen met de wandelwagen op maar 10 min stappen naar school 🙂 Ik genoot enorm van de buitenlucht en het wandelen.
      Liefs, Silvy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge