Peuter terror 2.0

Mijn peuterdochter is de allerliefste en de aller schattigste, maar ze heeft besloten nu ze net drie jaar is geworden om zo af en toe te transformeren. Ze transformeert in een driftig monstertje wat ik bijna niet meer in bedwang kan houden. Meisjes pittiger dan jongens..? Dat is voor mij al dubbel en dwars bewezen. 

Gisteravond was het weer zo ver. Ik was bezig het avondeten voor te bereiden voor de avond. Sara vind het leuk om creatief bezig te zijn. Dat heeft ze natuurlijk van haar moeder ;-). Mevrouw besloot op het moment dat we aan tafel gingen om nog even wat stickers te plakken in haar stickerboek. We hadden al een paar keer gewaarschuwd dat we zo  aan tafel gingen en dat ze na het eten verder mocht gaan met de stickers. Hier was mevrouw niet van gediend en ze gaf me toch een partij een grote mond. Dit waren we niet gewend van ons altijd zo schattige meisje. Ik probeer op een rustige en kalme manier te vertellen dat we nu toch echt aan tafel gaan maar hoe kalmer ik blijf, na een paar pogingen communiceer ook ik met een flink verheven stem naar mijn terrorpeuter 2.0.

Lees ook: Mijn peuterdochter is nogal opstandig

Flink van streek

Natuurlijk zijn wij allebei niet gediend van dit gedrag en we zetten haar op een stoeltje in de gang. Sara vind het vreselijk op de gang,  en ze kwam gillend en krijsend van haar stoel af om al kruipend tussen papa zijn benen door weer in de kamer terecht te komen. Dit lukte haar, maar dit was natuurlijk niet de bedoeling. We probeerde haar weer op het stoeltje te zetten maar hoe meer wij dit probeerden hoe meer Sara van streek raakte. Ik vind dit altijd de moeilijkste momenten van een driftbui. Wat doe je, houd ik vol en zet ik haar keer op keer op het stoeltje of neem ik haar in mijn armen en knuffel ik haar dat het wel goed is. De keuze werd voor mij gemaakt want Pascal nam het over en die nam haar even mee naar een andere ruimte.

Liefde geven

Ik hoorde dat hij rustig tegen haar aan het praten was en dat ze haar speentje in mocht doen. Hier werd ze rustig van ze kalmeerde al vrij snel. Toen ze naar beneden kwam heb ik haar dan ook meteen een dikke knuffel gegeven. Ik weet dat deze driftbuien bij de ontwikkeling horen maar ik vind ze best pittig. Uiteindelijk kreeg  ze deze driftbui door niet te luisteren en omdat ze haar zin wilde doordrijven. Natuurlijk wil je als ouder de grens aangeven maar als mijn dochter op dat moment zo van streek is wil ik nog maar een ding en dat is liefde geven door haar te knuffelen. Ik weet niet of ik mij houd aan de regels van het opvoedboekje, maar dit is wat mijn moedergevoel mij vertelt en dat is wat ik altijd zal volgen.

Heeft jouw peuter ook last van driftbuien en hoe reageer je hier op? Ik lees het graag in de comments.

Liefs,

Patricia

Afbeelding meisje: Pixabay

Related posts:

1 thought on “Peuter terror 2.0”

  1. Meisjes pittiger? Oh jee, ik dacht dat ik met die twee zoons al zoveel pittigs in huis heb. Hier helpt op de gang zetten dan ook niet. Dan peren ze ‘m naar boven en gaan spelen op hum kamer. Wij zetten ze in de hoek of tellen simpelweg tot 3, wat vaak ook gewoon (gelukkig maar want boos worden kan ik niet, haha) werkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge