Als mama zijnde zo geschrokken…..

Deze blog is best persoonlijk en daarom vind ik het delen ervan best moeilijk. Geen clickbait titel maar de harde realiteit. Toch ga ik deze blog delen, want het is gewoon nodig voor andere ouders om te weten, dat wat er gebeurd is bij mijn zoontje ook bij andere kindjes kan gebeuren.

Twee weken geleden gingen wij natuurlijk een weekend weg. Dit heb je vast meegekregen. We logeerden het eerste nachtje in een trekkershutje. Back to basic zonder warm water en zonder toilet en douche. Het was heerlijk want we leefden toch buiten en je kon verderop uiteraard wel douchen en naar het toilet. Net zoals bij het echte kamperen. We genoten volop en de kids natuurlijk ook. Rond vier uur had ik wat lekkere hapjes op tafel gezet. En Pascal was alvast het avondeten aan het voorbereiden. Na een rondje voetballen met Lars ging ik even naar binnen om nog een glaasje rosé te pakken. Ik proefde wat uit de pan van Pascal en dat was het moment dat ik beter niet naar binnen had kunnen gaan.

Geschrokken en paniek

Lars stond in de deuropening en er kwam geen geluid meer uit zijn mond. Het enige wat hij deed was springen en in paniek zijn. Hij kon alleen maar wijzen naar zijn keel en het was duidelijk dat hij geen adem meer kreeg. Hij stond bij Pascal en het eerste wat Pascal gelijk deed was op Lars zijn rug slaan. Een harde klap op zijn rug tussen zijn schouderbladen was voldoende om een grote olijf uit zijn luchtpijp te laten schieten. Hij rende naar mij toe en hij was in tranen. Pascal en ik waren dat ook. We zijn zo geschrokken. Als ouders zijnde is dit het ergste wat je kan overkomen. Een situatie waar je niet in wil komen. Je denkt aan wat er had kunnen gebeuren en daar moet je niet te lang bij stil staan maar ik raak a la minute in paniek van die gedachten. En ik kan mezelf ook wel voor mijn kop slaan. Dat ik hem alleen heb gelaten bij dat bakje olijven. We hebben niet gezien hoe de olijf in zijn keel kon schieten.

Weer kalm en proberen los te laten

Na een hele lange troostsessie en rustig praten vertelde Lars dat hij de olijf wilde doorbijten, de olijf was wat harder en daardoor schoot de olijf van tussen zijn tanden zo in zijn keel. Lars heeft hiervoor ook altijd olijven gegeten en daardoor wist ik dat hij er goed mee om kon gaan. Wij zeggen ook altijd kleine hapjes en niet helemaal in je mond. Dit is dus wel gebeurd waarschijnlijk omdat hij flinke trek had en ik stond binnen. Ik kan mezelf wel de schuld blijven geven maar het kan altijd gebeuren. Geef je snoeptomaatjes mee naar school, dan ben je er ook niet bij. Het is gelukkig goed afgelopen maar ik ben wel nog alerter geworden met het geven van kleine ronde etenswaren. Ik snijd alles doormidden. Olijven komen er hier voorlopig niet meer in.

Gelukkig was Lars het na het gebeuren snel vergeten en hadden we nog een hele leuke avond maar het blijft nog wel even in je hoofd zitten. Ik genoot op dat moment nog meer van mijn kinderen dan dat ik al deed. We hebben geluk gehad en Pascal zijn BHV skills zijn goed van pas gekomen. Hij wist precies wat hij op het juiste moment moest doen.

Het is belangrijk om te weten dat snoeptomaatjes, druiven, olijven zeer gevaarlijk kunnen zijn voor verstikkingsgevaar. De grootte ervan is namelijk even groot als de luchtpijp van een kind. Zeer belangrijk om die ronde etenswaren door te snijden.

Snijdt jij de kleine ronde etenswaren door? Ik lees het graag in de comments.

Liefs,

Patricia💕

 

Comments

  1. Cynthia says:

    Jeeeeetje zeg. Wat een traumatische ervaring moet dat zijn geweest. Wat ben ik blij dat het goed af is gelopen. Wij op het kinderdagverblijf, snijden druiven en snoeptomaatjes in vieren. Wist ik eerst ook niet. Ik wens jullie alle geluk samen!!!
    Cynthia onlangs geplaatst…Whohaa: nog 3 kiloMy Profile

  2. Marianne says:

    Wat schrikken zeg! Met onze kinderen gelukkig nog niet echt meegemaakt. Ik. Kan me van vroeger wel een keer herinneren dat mijn neefje, zo klein als hij was, getuige was dat m’n oma half stikte in een pinda. Hij is heel. Hard naar de. Logeerkamer gelopen en riep alleen maar niet doodgaan oma niet doodgaan oma! Ook ben ik ‘n keer bijna gestikt in een eater ballon die ik wile opblazen en m’n keel in schoot. Dat was heel beangstigend voor me. Sindsdien mogen mijn kinderen een waterballon ook niet meer in hund mond steken…

  3. Annouk says:

    Snap zeker dat je zeer geschrokken bent!
    Hebben het hier helaas ook een keer meegemaakt met een stuk watermeloen. Je wereld staat even stil als je je kind zo in ademnood ziet…..

  4. Roelina says:

    Wat enorm schrikken zeg, wij hebben het ook eens gehad. Ook een flinke klap tussen de schouderbladen. Gelukkig deed ook mijn vriend dat, ik weet niet hoe ik alleen zou reageren. Ik zou denk ik ook in paniek raken. Daarom heb ik onlangs een EHBO workshop voor kinderen gevolgd. Om even de basics te leren.
    Roelina onlangs geplaatst…#Getitcovered, die smartphones, tablets en laptops + WIN!!!My Profile

  5. Angela says:

    Logisch dat dit in je hoofd blijft spoken. Jemig, wat moet jij geschrokken zijn! Een flinke klap tussen de schouderbladen is inderdaad vaak genoeg. Dit is precies de reden waarom ik binnenkort een cursus kinder EHBO ga volgen (Ik werk namelijk bij de BSO). Maar het blijft heel angstig, zo’n moment.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.