De bevalling van…… Malou

De rubriek ‘De bevalling van….’ is weer nieuw leven in geblazen. Vandaag lees je het bevallingsverhaal van Malou. Ze is de eigenaresse van twee blogs die ik erg graag lees. Made by Malou en Voor mama’s door mama’s. Super tof dat je jouw verhaal wilt delen op Mommy Stories. 

De bevalling van ….. Malou

Het is inmiddels alweer ruim twee jaar geleden dat mijn zoontje Lenn werd geboren. Maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren!

Een grote baby

Lenn was in mijn buik bijna altijd een drukke baby. Totdat hij dat opeens niet meer was. Toen ik 32 weken zwanger was, voelde ik hem niet meer en ik besloot de verloskundige te bellen. Ik moest naar het ziekenhuis voor een ctg en gelukkig bleek er uiteindelijk niks aan de hand te zijn. 

In de laatste weken haalde hij dat grapje nog een paar keer uit. De ene dag voelde ik hem bijna continu, en dan kon hij opeens een hele dag stil liggen. Toen ik bijna 41 zwanger was, lag ik weer aan de ctg. De verpleegkundige vertelde me dat hij ‘gewoon heel erg groot was en geen ruimte meer had om te bewegen’. Ze schatte hem op 9 pond. Ik wist wel dat hij groot was, maar dit vond ik wel erg groot. Ik dacht alleen maar, hoe gaat dit passen?! 

Inleiden

Dat hij nauwelijks meer in mijn buik paste, leek Lenn weinig uit te maken. Hij bleef lekker zitten waar hij zat. Na overleg met de gynaecoloog (waar ik naartoe moest omdat mijn dochter met een keizersnede is geboren) besloten we dat ik ingeleid zou worden als ik 41 weken zwanger zou zijn. 

 Op 21 juli was het zover. Eerst had ik een standaard controle en alles zag er goed uit. Vervolgens werd er een ballonnetje geplaatst. Dat viel wel tegen zeg! Al snel kreeg ik veel harde buiken die overgingen in weeën. In het begin waren het buikweeën en ik vond het prima te doen.

Rugweeën 

De weeën kwamen steeds sneller achter elkaar en er zat nauwelijks tijd tussen. Nog steeds dacht ik, ‘ik kan dit’. Totdat ik rugweeën kreeg. Ik had het gevoel dat mijn rug gebroken werd en ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. De gynaecoloog kwam kijken of het ballonnetje al iets gedaan had. En wat bleek? Hij deed helemaal niks. Wel zorgde hij voor weeën en voor ‘dat is wel iets te veel bloedverlies’, volgens de verloskundige. Ze besloten het ballonnetje eruit te halen. Achteraf vraag ik me af of het ballonnetje wel goed gezet is. 

De uren daarna waren een hel. Wat een pijn! Ik vroeg om een ruggenprik, maar daar vonden ze het nog te vroeg voor. Uiteindelijk mocht ik om half 8 ’s ochtends naar de anesthesist voor een ruggenprik. Wat was ik blij!  

De uren daarna waren een hel. Wat een pijn! Ik vroeg om een ruggenprik, maar daar vonden ze het nog te vroeg voor. Uiteindelijk mocht ik om half 8 ’s ochtends naar de anesthesist voor een ruggenprik. Wat was ik blij!  

3 centimeter ontsluiting

De ruggenprik deed zijn werk perfect en ik voelde de weeën totaal niet meer. Mijn vliezen werden gebroken en ik had 3 centimeter ontsluiting. Het ging absoluut niet snel, ik was namelijk al vanaf 17.00 uur de vorige dag bezig. Maar het begin was er.  

 5 centimeter ontsluiting

Twee uur later had ik 5 centimeter ontsluiting. Dit tempo was goed, volgens de gynaecoloog. Maar het moest niet langzamer gaan, want ze wisten niet zeker of Lenn het nog wel zo fijn had. Zijn hartslag begon namelijk een beetje te dippen, dus hij moest wel voor de avond geboren worden. Ze konden me geen weeënopwekkers geven omdat het litteken van de vorig keizersnede dat misschien niet aan zou kunnen. Er werd afgesproken dat we nog twee uurtjes af zouden wachten. Dan moest ik minimaal 6 a 7 centimeter ontsluiting hebben, anders zou het verstandig zijn om voor een keizersnede te kiezen. Op dat moment zei mijn gevoel al dat het een keizersnede zou worden.  

Nog steeds 5 centimeter

Twee uur later zat ik nog steeds op 5 centimeter ontsluiting. De gynaecoloog dacht dat ik het heel erg zou vinden, maar ik had er inmiddels al vrede mee. We hadden het geprobeerd, maar het lukte niet. Een keizersnede was de beste keuze. 

De keizersnede

Ik zei tegen mijn man dat hij de kleertjes even klaar moest gaan leggen en de camera moest pakken. Hij zei ‘doe ik zo wel, we hebben nog wel even.’ De gynaecoloog zei namelijk dat het nog wel even kon duren omdat ze moesten wachten totdat de operatiekamer vrij was. Ik zei nog, ‘Doe het nou maar, misschien gaat het wel heel snel’. En we waren net op tijd. Een paar minuten later kwam de gynaecoloog binnen om te vertellen dat we al naar de operatiekamer mochten. 

Doordat ik al een ruggenprik had, hoefde die niet meer gezet te worden. Hij werd alleen verzwaard. Vervolgens werden er nog een paar checks gedaan en toen werd mijn buik opengemaakt. Een gek gevoel, maar het deed geen pijn. Al snel werd het scherm omlaag gedaan en mochten we meekijken hoe Lenn geboren werd. Daar was hij, eindelijk! 

Lenn zette het meteen op een krijsen. Hij werd nagekeken door de kinderarts en daarna werd hij bij me gelegd. Hij was druk om zich heen aan het happen en ik besloot hem meteen aan te leggen. Pas toen hij aan het drinken was, was hij stil. Volgens de verpleegkundige was hij er duidelijk aan toe om geboren te worden en hij was een standaard 41 weken baby. Alert, hongerig en groot. Niet zo groot als ze dachten, maar wel 4280 gram.  

 Wat was het fijn dat hij er eindelijk was. Toen we terug waren op onze kamer kon het genieten beginnen! 

Wil je meer van mijn lezen? Neem dan eens een kijkje op mijn blogs www.madebymalou.nl en www.voormamasdoormamas.nl 

Malou dank voor het delen. Wat een mooi en ook best heftig verhaal. Ik kan mij voorstellen dat je er op een gegeven moment vrede mee hebt als je alles hebt gegeven. Geniet maar van je prachtige kinderen en natuurlijk je zwangerschap. Ik wens je al het moois toe. 

Wil je ook meedoen met deze rubriek, stuur een mail naar info@mommystories.nl en jouw bevallingsverhaal zal gedeeld worden op Mommy Stories. 

 

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.