De bevalling van: Stephanie (deel 2)

Lees ook deel 1

Vliezen breken

….Ze maakte een uitzondering en braken om 8.30 mijn vliezen, normaal moet je 2 centimeter ontsluiting hebben, willen ze de vliezen breken. Een half uur later kwamen de weeën op gang ( voor de zoveelste keer) . Gelukkig waren mijn man en mijn moeder al aanwezig en had ik mijn steun naast me. Ik had om de paar minuten weeën en rond 10.30 gingen ze kijken hoeveel centimeter ontsluiting ik had, nog steeds 1,5 centimeter.

Weeën opwekkers en weeën storm

Ze besloten om weeën opwekkers  te geven. Wat een hel. Vreselijke helse pijnen en ik kreeg een weeenstorm, een minuut weeën een minuut rust. Ondertussen werd er geprobeerd een kabeltje op het hoofdje van de baby te plakken, het voelde alsof ze met een mes naar binnen gingen. Ik schreeuwde het uit van de pijn zo gevoelig was alles van binnen. Mijn moeder vroeg of het allemaal normaal was wat voor dingen en pillen er naar binnen gingen en mijn man trok lijkbleek weg. Ze besloten de weeën opwekkers maar te verhogen. De weeën storm werd nog erger naar mijn idee, ik kreeg amper rust en dit duurde tot een uur of 15.00 uur, tot ik zei dat ik niet meer kon. Ze keken hoeveel centimeter ontsluiting ik had en nog steeds 1,5 centimeter.

Spoedkeizersnede

Ik zelf ging nu ook achteruit, mijn hartslag ging richting de 200 en mijn bloeddruk was erg aan het stijgen (170/110). Mijn ogen waren aan het wegdraaien en toen knapte er iets. Ik eiste een spoedkeizersnede. Ze probeerde mij er nog van te overtuigen om andere pijnstilling te geven, maar ik was vastberaden. Ik wilde nu mijn kind en zei tegen de verloskundige: “Ik wil dat nu iemand mijn baby haalt!” Ik was al vijf weken bezig met weeën en nu was het genoeg. De gynaecoloog vond ook dat ik gelijk had en ik kreeg een spoedkeizersnede. We reden om 15.10  naar de operatiekamer, en ondertussen was ik de weeën maar aan het wegpuffen.

Toen ik tijdens een wee eindelijk de ruggenprik kreeg was ik van de pijn verlost, ik voelde niks meer. De keizersnede was begonnen, mijn man aaide over mijn hoofd en zei: “Hou nog even vol, bijna is onze baby er”. De kinderarts kwam ook naar mij toe en vroeg mij of het een Guusje of een Truusje was. Wij wisten het niet….

15.36 uur.De kinderarts zei ” De baby is geboren” waarop ik zei: ” wat is het?” Het is een Truusje antwoorde de kinderarts….

 

Lieve Stephanie, dank voor het delen van je heftige maar ook mooie bevallingsverhaal. Ik vond het bijzonder om te lezen en denk vele mama’s met mij. Je hebt twee prachtige kinderen, wees er maar trots op!

 

Wil je ook meedoen met deze rubriek ‘De bevalling van…?‘ Stuur een mail met jouw bevallingsverhaal naar pvanommeren@hotmail.com en je ziet jouw verhaal verschijnen op Mommy Stories!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.