Persoonlijk

Mijn gevoelens en gedachten rond Coronatijd

Ik dacht laat ik eens een persoonlijk artikel schrijven. Er is op het moment nogal wat aan de hand in de wereld en ik merk dat het niet in mijn koude kleren gaat zitten. Dat ik niet de enige ben is natuurlijk een schrale troost. Het voelt raar, niet bevattend en soms heb ik nog steeds zoiets van gebeurd dit echt allemaal?

Mijn gevoelens en gedachten rond Coronatijd

We zijn nu al vijf weken onderweg met onze intelligente lockdown en nog steeds is het lastig om mijn/onze weg te vinden. De vooruitzichten en uitspraken van de regering baren mij toch enige zorgen. Ik word er heel erg onrustig van omdat we niet weten waar het naartoe gaat. De onzekerheid speelt parten.

Niet alleen ik maak me zorgen, ook Lars pikt alles feilloos op. Hij maakt zich druk om het Corona virus. Hij wil liever niet teveel buiten spelen want hij is echt angstig dat hij ‘het’ misschien wel krijgt. Ik heb natuurlijk tegen hem gezegd dat hij best wel kan buiten spelen met zijn buurjongen maar wel enige afstand moet bewaren. Dat doet hij dan ook netjes en ik vind het toch wel fijn dat hij wel gewoon buiten gaat spelen. Meer voor hem omdat hij dat gewoon nodig heeft en het een echte uitlaatklep is van hem. Hij komt dan ook echt als een ander kind weer naar binnen. Sara is er wat makkelijker in en past zich redelijk gemakkelijk aan.

Kinderen thuis en lesgeven

De kinderen al vijf weken thuis is natuurlijk ook een flinke uitdaging. Nu zal ik eerlijk toegeven dat dit meer een  uitdaging is voor manlief. Ik ben namelijk gewoon vier dagen op kantoor en pascal geeft de kinderen vier dagen les. Ik doe dat op donderdag.  Lars is een jongen die structuur en regelmaat nodig heeft.  Thuis is  de concentratie ver te zoeken en dat resulteert in de nodige heftige discussies en preken. Best erg vermoeiend allemaal en logisch dat het soms allemaal even op is. Voor de kinderen maar ook voor ons als ouders. Wanneer zouden de scholen weer open gaan? Ik hoor zoveel verschillende mogelijkheden dat ik het echt niet meer weet?

Anderhalve meter samenleving

De anderhalve meter samenleving lijkt voor menig persoon al normaal te zijn, of dat lijkt misschien zo hoe ik sommige mensen hoor praten. Ik ben daar echt nog lang niet. Ik vind het niet fijn om beperkt te zijn en dat ik overal over moet nadenken of het wel kan of niet. Niet zomaar even naar het strand rijden, niet zomaar even een winkel in zonder na te hoeven denken of er niet te veel mensen in de winkel zijn, gewoon boodschappen doen zonder vreemde rare sfeer in de supermarkt.

Gewoon naar je familie en vrienden toe kunnen gaan wanneer je dit wilt. Als ik dit zo opsom dan klinkt het allemaal heel asociaal en egoïstisch, en ik weet dat we het allemaal doen voor een goed doel en dat we moeten volhouden. Maar de lichtpuntjes waar we ons aan vast kunnen houden komen maar niet. Ik ben ook maar een mens.

Ik ben echt wel een beetje bang voor de toekomst. Hoelang zullen we nog opgescheept zitten met dit virus en wordt de anderhalve meter samenleving dan echt ‘het nieuwe normaal?’ Hoe gaat het verder met de economie en al die bedrijven? Hoe gaan we die anderhalve meter integreren in onze samenleving?  Hoe gaat het verder met mijn persoonlijke groei en niet geheel onbelangrijk mijn baan? Ik heb nog geen vast contract en probeer mij niet druk te maken maar toch speelt het rond in mijn gedachten.

Ook positiviteit

Laat ik er geen negatieve blog van maken, er zijn zeker ook positieve punten aan deze situatie. Ik vind het mooi om te zien dat in deze crisis situatie de gehele samenleving best makkelijk een paar versnellingen terug kan schakelen. We gaan allemaal wat langzamer en dat is natuurlijk voor ons mensen geen overbodige luxe. Alleen hadden we er graag op een andere manier achter gekomen. Ook kan ik persoonlijk meer genieten van de kleine en normale dingen.

Bijvoorbeeld deze mooie bloesem op deze foto. Gewoon de huiselijkheid en het samenzijn met mijn gezin (ondanks de conflicten hier en daar). Dat je meer geniet van een wandeling omdat het allemaal niet meer zo vanzelfsprekend is. Mezelf verliezen in een taartje wat ik aan het bakken ben en dat het ook nog eens goed gelukt is. Dat ik nog verborgen talenten in mij heb als kapster. En manlief en zoonlief best goed geknipt heb.  Pascal kreeg zelfs een compliment over zijn haar haha.

Niemand die weet wat de toekomst ons gaat  brengen. We kunnen ons aan de maatregelen houden en er het beste van maken. We have to deal with it. En dat is wat wij ook doen. Elkaar er doorheen slepen als het even minder gaat en elke dag zien als een mooie dag met nieuwe kansen. Ondanks deze coronacrisis.

Hoe gaat het met jou in deze onwerkelijke tijd?

Liefs,

Patricia

Volg je mij al op Facebook, Twitter en Instagram?

 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.